| nr. 1 (11) - marzec, kwiecień 2000 [ CP-1250 ] | ( wersja ASCII ) | ( wersja ISO 8859-2 )
Czyściec I Opowiadanie
ilustracja: Michał Romanowski
- Dzień dobry. - pewien pan w średnim wieku przekroczył próg sekretariatu. - Witam serdecznie. - odpowiedziała uśmiechnięta sekretarka - Dyrektor na pana czeka. Mężczyzna niepewnie wszedł do gabinetu. - O nareszcie. Długo czekaliśmy, aż się pan zdecyduje. - powitał go postawny mężczyzna w czarnym garniturze. - Ja do końca nie jestem przekonany. - wyjąkał gość. - Ależ nie należy się śpieszyć. Najpierw porozmawiamy. Chciałbym dowiedzieć się czegoś więcej o panu. - Jestem zwykłym obywatelem tego miasta. - zaczął mężczyzna - Całe życie pracowałem jako urzędnik w biurze. Mam mieszkanie, psa, żonę. Czasem grywam w karty z kolegami. - Hazardzista ? - Nie, dla zabawy. Zwykle idzie o małe stawki. Chociaż raz udało mi się zgarnąć całkiem duże pieniądze. - Oszukał pan. - wpadł w słowo dyrektor. - Trochę. Miałem dodatkową kartę w kieszeni, ale inni też oszukują. - zmieszał się gość. Pryncypał pokręcił głową. - Proszę dalej. - No i ostatnio zainwestowałem w nieruchomości. - kontynuował - Niestety ceny spadły. - Długi ? - Tak. Nawet sporo. - schylił głowę - Nie jestem w stanie ich spłacić. - To jeszcze nie jest wystarczające wytłumaczenie. - odparł dyrektor. - To nie wszystko. Dwa lata temu wyjechałem do sanatorium, sam. - ciągnął pan - Tam na jakiejś zabawie poznałem pewną damę. Byliśmy pijani ... - Rozumiem. - spoważniał przełożony. - Ona teraz wróciła i chce się ze mną widywać. Szantażuje mnie. - mówił - A ja mam rodzinę. Nie mogę tego tak zostawić. Reprezentuję poważną firmę. Ona chce mnie zniszczyć. - To smutne, nią też się zajmiemy, ale to pańska chwile nieuwagi. - stwierdził dyrektor. Klient zaczął wiercić się nerwowo. - Jest jeszcze jedno. - powiedział. - Jeszcze ? - Kilka lat temu pożyczyłem z kasy zakładu trochę pieniędzy. Sytuacja ułożyła się tak, że nie mogłem ich dotąd oddać. Dowiedziałem się, że zarząd planuje dokładną kontrolę finansów przedsiębiorstwa. - Może się wydać manko. - Na pewno. - posmutniał gość. - Z tego, co pan mówi, wnioskuję, że jest pan zdesperowany. Wydaje mi się, że nasza firma może pomóc panu rozwiązać problemy. - Chciałbym wyjście najbardziej honorowe. - wtrącił gość. - Nasze rozwiązania niejako z definicji są honorowe. - odpowiedział szef - Zastanówmy się, jaki sposób wybierzemy. - Chciałbym coś skutecznego i szybkiego - niepewnie powiedział klient. - My działamy zawsze skutecznie, również z definicji. Z resztą zawsze można powtórzyć - bez dodatkowych opłat. - odparł przełożony - Lubi pan pływać czy może latać, albo jeździć samochodem? - Nie wiem. Całe życie nic nie znaczyłem... - Wiem, chciałby pan zabłysnąć. - przerwał dyrektor - Zostać bohaterem. Takim wariantem też dysponujemy. Pośpiesznie zanotował coś w notatniku. - Styl mamy. Teraz wariant. Wybrał już pan z naszej bogatej oferty ? - znowu spytał. - Trudno mi podjąć decyzję. - Może coś wybuchowego. - Pirotechnika. - przeliterował drugi mężczyzna - Widownia ? - Widownia ?! - zdziwił się. - Czy chce pan, aby ktoś to widział osobiście ? Przypadkowi ludzie, prasa, telewizja ? To oczywiście wpłynie na koszta. - Tak, zdecydowanie. - Jak duże straty chce pan wywołać ? - ¦rednie. - Dwa domy w centrum miasta ? - Nooo... - wahał się. - Dobrze, jeden blok w godzinach szczytu. - znowu coś zapisał - Mam dla pana gotową propozycję. Godzina 15.00, centrum miasta, wybuch gazu w piwnicy jednego z bloków mieszkalnych (na wprost rozgłośni telewizji lokalnej) niszczy cały pion, przypadkowy przechodzień wynosi z płonącego domu dziecko, sam ginie. Ekipa telewizyjna filmuje wszystko z okna naprzeciwko. Z pańskiego ubezpieczenia na życie pokrywamy wszystkie koszty i pańskie zobowiązania. Reszta idzie na utrzymanie rodziny. Pasuje ? - Chyba tak. - Jeszcze tylko dograjmy terminy. Może być za 3 dni ? W tym czasie zmontujemy ekipę pirotechniczną i filmowców oraz, rzecz jasna, gwóźdź programu, uratowane dziecko. - zakończył sprawę dyrektor. - Dziękuję. - bez przekonania odrzekł mężczyzna. - Czemu pan taki smutny ? - uśmiechnął się szef - Przecież znaleźliśmy rozwiązanie na pańskie problemy. Na pewno wszystko się uda. Już my się tym zajmiemy. - Do widzenia. - gość opuścił gabinet. Mężczyzna w fotelu zamyślił się. Od kiedy otworzyli spółkę z o. o. "Czyściec", uszczęśliwili już tylu ludzi, których sytuacja wydawała się na pozór beznadziejna. I jak dotąd nie mieli żadnych reklamacji. Ziemba, 1997 Wrocław Marcin Żmigrodzki { korespondencję prosimy kierować na adres redakcji }
| 37 |  |
The VALETZ Magazine : http://magazine.valetz.art.pl { redakcja@valetz.art.pl } (c) by The VALETZ Magazine. Wszelkie prawa zastrzeżone.