| nr. 2 (12) - czerwiec, lipiec, sierpień 2000 [ ISO 8859-2 ] | ( wersja ASCII ) | ( wersja CP-1250 )
Przed snem i inne wiersze
Przed snem Pusta przestrzeń mnie otacza Pusta przestrzeń w mojej głowie Moja przyszłość wciąż nieznana Przeszłość skryta gdzieś za rogiem Może ktoś przede mną uciekł Może właśnie ktoś mnie goni Ja nic nie wiem, nie rozumiem Pływam w czarnej, mętnej toni Ciemność czyha w moim domu Niczym ciemność mojej duszy Nie wiem czy już jestem gotów Czego jeszcze mam się uczyć? Tam za drzwiami świat bez granic Mroczne myśli i pragnienia A za tymi pragnieniami Ciemność, która się nie zmienia Na mym życiu czarne plamy Czarne dziury wśród mych wspomnień Pośród myśli potarganych Czarna rozpacz sięga po mnie Ciemność umysł mój spowiła Jakbym dawno już był martwy Dziś się próżnia będzie śniła Dzisiaj tyle mi wystarczy Pusta przestrzeń mnie otacza Czarna próżnia w mojej głowie Dla mnie nic to nie oznacza Bo nie myślę już o sobie Od nowa Dwa światy malutkie Dwie historie krótkie Dwa serca rozpalone I dusze dwie szalone Dziś się splotły na chwilę Dziś jedno w drugim żyje Dziś bez siebie nic nie znaczą Jutro inne światy zobaczą Czasem oba przyciągają jak magnes Czasem serca ukrywają gdzieś na dnie Czasem uczuć swych się boją-cierpienia Lecz po czasie jest to wszystko bez znaczenia Bo historie te czy długie czy krótkie I te światy czy małe są, czy wielkie Choć szczęśliwe na początku Kończą smutne A najtwardsze serce także kiedyś pęknie Pozostaną wspomnienia i rany Czas te rany wyleczy-wspomnieniami Łzy odpłyną i pustkę zostawią po sobie Koniec końców Każde serce znów zapłonie Znów dwa światy malutkie splotą się na chwilę I historie dwie krótkie Jedna w drugiej znów ożyje Dwa serca rozpalone ogrzeją się swym żarem By potem znowu odejść Każde w swoją stronę W niepamięć Labirynt Coś skrzy się na niebie Ktoś płacze w oddali Krzyk! Odbił się echem. Lecz znów się pojawi Ktoś woła o pomoc Coś krzyk ten zagłusza Ktoś walczy sam z sobą Do siebie się zmusza Ktoś pragnie stąd uciec Coś odejść nie daje Ktoś zgubił się w tłumie Ktoś w tyle zostaje Ktoś w ścian korytarzach Zagubion, zawrócił Ktoś w wirze swych starań Sam w proch się obrócił Ktoś wyjście odnalazł Coś uciec nie dało Ktoś łzami się zalał Ktoś wiedział za mało Ktoś odszedł przed czasem Ktoś błądził zbyt krótko - by wyjście odnaleźć Nie wróci tu jutro Ktoś trochę za późno Coś wreszcie zrozumiał Ktoś błądził na próżno A odejść nie umiał Ktoś patrzy na wszystko Ktoś wszystko notuje Ktoś zna naszą przyszłość Coś nami kieruje Wie tylko architekt Jak przejść wszystkie ściany On dawno już wyszedł Błądzimy więc sami On tylko się patrzy Bez rad i bez uwag Ktoś gdzieś się wystraszył Nikt nad nim nie czuwa Ktoś biegnie do wyjścia Nie ujdzie daleko Na twarzy łza wyschła Lecz więcej pociekło Ktoś upadł na ziemię Nie wstanie już więcej Bez żalu tłum przebiegł Lecz obok. Na szczęście? Ktoś krzyk w sercu zdławił Gdy spojrzał za siebie Ktoś kogoś zostawił Co dalej? Nikt nie wie... ...coś skrzy się na niebie Ktoś w dali zaszlochał Ktoś bliskich swych grzebie A ktoś się zakochał Hubert Lipiński { hubertel@go2.pl }
| 22 |  |
The VALETZ Magazine : http://magazine.valetz.art.pl { redakcja@valetz.art.pl } (c) by The VALETZ Magazine. Wszelkie prawa zastrzeżone.