| nr. 2 (12) - czerwiec, lipiec, sierpien 2000 [ ASCII ] | ( wersja ISO 8859-2 ) | ( wersja CP-1250 )
W duchu Mlodej Polski
Wojciech Zalewski (ur. 1 wrzesnia 1980, Legnica). Student Wydzialu Prawa i Administracji Uniwersytetu Wroclawskiego. Redaguje pismo "Arystokracja Ducha", wokol ktorego unifikuje literatow, rysownikow, muzykow oraz filozofow odzegnujacych sie od sztuki wspolczesnej tworzacych w nawiazaniu do minionych epok artystycznych. Co wiecej, jako poeta i rysownik sklada swoja tworczosc w dani artystom okresu Mlodej Polski, o czym najdobitniej swiadcza nizej zamieszczone wiersze jego piora. Nadto tlumaczy na jezyk polski poezje Charles`a Baudelaire`a i Stanislawa Brzozowskiego. Pierwszy zeszyt "Arystokracji Ducha" mozna nabyc przesylajac przekazem pocztowym 5 zl pod adresem: Wojciech Zalewski ul. Janowska 81 59-220 Legnica.
Irremeabilis unda Styksie - rzeko swiata niewidzialnego, krolestwem Hadesa bedacego! Falo, od ktorej powrotu nie ma! Trakcie przewoznika dusz, Charona! Ja - jeden z wedrowcow bladzacych, staje u twych wod posepniejacych... I slysze twoj spiew czarujacy, do zstapienia w glebiny kuszacy. I twoich fal tchnienie rzeskie czuje - lad stechlizna niezmiennie emanuje. I widze mroku ciagle falowanie - sen ogarnia mnie niespodziewanie. Krok w przod. Chlod wod obmywa me stopy - ach, trwajcie wiecznie blogie pieszczoty!... Styksie - rzeko swiata niewidzialnego, krolestwem Hadesa bedacego! Falo, od ktorej powrotu nie ma! Trakcie przewoznika dusz, Charona! Ja - jeden z wedrowcow bladzacych, cale zycie w nieznane kroczacych, odnalazlem cel wyprawy swojej - zstepuje w topiel wody twojej!... Pacta conventa doemoniorum Pewnej nocy skrylem sie w komnacie zamku zrujnowanego. W reku witke dzikej leszczyny scietej o swicie trzymajac i slowa z "Clavicules" Salomona wypowiadajac, przyzwalem ciebie, Astarocie - hrabio imperium piekielnego. Gdy z trzymana w prawicy zmija przede mna zjawiles sie, dalem ci pergamin, na ktorym te slowa spisalem krwia swoja: "Potezny demonie, wez w wieczyste wladanie dusze moja, jednak w zamian arcymistrzem sztuki poetyckiej uczyn mnie". Dzieki silom nieczystym poznalem slow znamiona alchemiczne - z uczuc, ktorych bogate zloza w duszy zalegaja, otrzymuje szczerozlote strofy - kamienie filozoficzne, ktore, o czym wiedzieli Egipcjanie, niesmiertelnosc daja. I choc wrota Edenu zostaly przed moja dusza zamkniete, znane sa mi arkana przez Kaligule nieodgadniete! Basniowa kraina Wrzosu sciezka doprowadzila mnie do wrot mglistych jesiennego parku, ktorym slota od rownonocy wlada do przesilenia zimowego. Mgly rozwarly sie przede mna i oczom moim ukazal sie swiat wysniony, onegdaj zniszczony przez swit, a teraz - nieznana laska - na jawie ziszczony... Nad drzew koronami ujrzalem slonce, pod ktorego promieni dotknieciami liscie magicznie stawaly sie zlote i plonely szlachetnych barw feeriami. Uslyszalem sonate przecudna, skomponowana dzdzu kroplami, padajacymi miarowo na liscie, co parku fortepianow klawiszami. Zobaczylem przepiekne ksiezniczki - mgly, co posrod drzew - bedacych kolumnami mieniacej sie zlotem tanecznej sali - tanczyly z ksiazetami - wiatrami. I spostrzeglem dusze, srod chmur kluczem odlatujace do krain wiosennych wiecznie... A moj duch nie chce opuscic tych domen basniowych - jesiennych... Zachod slonca nad Morzem Baltyckim Zachodzace slonce boskim swoim palcem tknelo horyzontu linii, morza tafli, plazy mialkosci i wszystko stalo sie czerwienia namietnosci, ktora serce me tego wieczoru zaplonelo. Zachodzace slonce boskim swoim tchnieniem tchnelo, a zapach romantyzmu zatanczyl nad tonia morza razem z przybrzeznych sosen wonia i czulosci twe serce, kochana, zapragnelo. Wiec przytulilas sie do mnie tak, jak chmur krocie tuli sie do cieplego lona slonecznego, a ja twe cialo piescilem tak, jak tkliwego morza fale pieszcza plaze - cala w zlocie. I zaplonelismy tak, jak ten horyzont dziwu, tlacy sie co wieczor, a nigdy nie gasnacy. I wygaslismy, kiedy ksiezyc w pelni lsniacy okryl nasze ciala ziebiaca fala przyplywu... Eli, Eli lama sabachtani? Niczym syna jednorodzonego Twego, Boze, za czystosc serca mnie wydano na smierc meczenska... I cierniem glowe ma ukoronowano... I krzyz mi niesc kazano... Eli, Eli lama sabachtani? Niczym syn jednorodzony Twoj, Boze, przebylem droge krzyzowa plynaca mej krwi strugami... I smagany biczami dotarlem na Golgote majaczaca... Eli, Eli lama sabachtani? Niczym syn jednorodzony Twoj, Boze, na Trupiej Czaszce zostalem odarty z szat krolewskich... I ukrzyzowano mnie wsrod lotrow, bym loktusza hanby byl okryty... Eli, Eli lama sabachtani? Niczym syn jednorodzony twoj, Boze, na krzyzu wisze dzis znekany, krwia placzacy, a zadnej laski od Ciebie nie doznawszy wolam ku Tobie glosem, co z zalu drzacy: Eli, Eli lama sabachtani? U stop Kasprowego Wierchu Ach, wspiac sie wysoko, wysoko tak - nad szmaragd listowia borow sedziwych, na szczyty lancuchow gor poczciwych - tam, gdzie nigdy nie wzlecial zaden ptak. Ach, wspiac sie wysoko, wysoko tak i smagany biczem sniezystosci na nedzny swiat spojrzec z wysokosci, aby poczuc ten cierpki wzgardy smak. Ach, wspiac sie wysoko, wysoko tak - tam, gdzie kona bicie koscielnych dzwonow i wykrzyczec bute, drwic z poklonow, aby odurzyl dusze wzgardy smak. Ach, wspiac sie wysoko, wysoko tak i spetany mglistymi okowami - jak tytan miedzy Kaukazu skalami - przeciw bogom swiadczyc, czujac wzgardy smak. Ach, wspiac sie wysoko, wysoko tak i slyszec jak wraz z mymi krzykami gorskie doliny grzmia bluznierstwami, jakoby w basni przeklety mag. Ach, wspiac sie wysoko, wysoko tak i majac serce zbrukane grzechami stanac na poszarpanej grani, by runac w dol, czujac wzgardy posmak... Wojciech Zalewski { arystokracjaducha@poczta.onet.pl }
| 20 |  |
The VALETZ Magazine : http://magazine.valetz.art.pl { redakcja@valetz.art.pl } (c) by The VALETZ Magazine. Wszelkie prawa zastrzezone.