| nr. 2 (12) - czerwiec, lipiec, sierpien 2000 [ ASCII ] | ( wersja ISO 8859-2 ) | ( wersja CP-1250 )
Przed snem i inne wiersze
Przed snem Pusta przestrzen mnie otacza Pusta przestrzen w mojej glowie Moja przyszlosc wciaz nieznana Przeszlosc skryta gdzies za rogiem Moze ktos przede mna uciekl Moze wlasnie ktos mnie goni Ja nic nie wiem, nie rozumiem Plywam w czarnej, metnej toni Ciemnosc czyha w moim domu Niczym ciemnosc mojej duszy Nie wiem czy juz jestem gotow Czego jeszcze mam sie uczyc? Tam za drzwiami swiat bez granic Mroczne mysli i pragnienia A za tymi pragnieniami Ciemnosc, ktora sie nie zmienia Na mym zyciu czarne plamy Czarne dziury wsrod mych wspomnien Posrod mysli potarganych Czarna rozpacz siega po mnie Ciemnosc umysl moj spowila Jakbym dawno juz byl martwy Dzis sie proznia bedzie snila Dzisiaj tyle mi wystarczy Pusta przestrzen mnie otacza Czarna proznia w mojej glowie Dla mnie nic to nie oznacza Bo nie mysle juz o sobie Od nowa Dwa swiaty malutkie Dwie historie krotkie Dwa serca rozpalone I dusze dwie szalone Dzis sie splotly na chwile Dzis jedno w drugim zyje Dzis bez siebie nic nie znacza Jutro inne swiaty zobacza Czasem oba przyciagaja jak magnes Czasem serca ukrywaja gdzies na dnie Czasem uczuc swych sie boja-cierpienia Lecz po czasie jest to wszystko bez znaczenia Bo historie te czy dlugie czy krotkie I te swiaty czy male sa, czy wielkie Choc szczesliwe na poczatku Koncza smutne A najtwardsze serce takze kiedys peknie Pozostana wspomnienia i rany Czas te rany wyleczy-wspomnieniami Lzy odplyna i pustke zostawia po sobie Koniec koncow Kazde serce znow zaplonie Znow dwa swiaty malutkie splota sie na chwile I historie dwie krotkie Jedna w drugiej znow ozyje Dwa serca rozpalone ogrzeja sie swym zarem By potem znowu odejsc Kazde w swoja strone W niepamiec Labirynt Cos skrzy sie na niebie Ktos placze w oddali Krzyk! Odbil sie echem. Lecz znow sie pojawi Ktos wola o pomoc Cos krzyk ten zaglusza Ktos walczy sam z soba Do siebie sie zmusza Ktos pragnie stad uciec Cos odejsc nie daje Ktos zgubil sie w tlumie Ktos w tyle zostaje Ktos w scian korytarzach Zagubion, zawrocil Ktos w wirze swych staran Sam w proch sie obrocil Ktos wyjscie odnalazl Cos uciec nie dalo Ktos lzami sie zalal Ktos wiedzial za malo Ktos odszedl przed czasem Ktos bladzil zbyt krotko - by wyjscie odnalezc Nie wroci tu jutro Ktos troche za pozno Cos wreszcie zrozumial Ktos bladzil na prozno A odejsc nie umial Ktos patrzy na wszystko Ktos wszystko notuje Ktos zna nasza przyszlosc Cos nami kieruje Wie tylko architekt Jak przejsc wszystkie sciany On dawno juz wyszedl Bladzimy wiec sami On tylko sie patrzy Bez rad i bez uwag Ktos gdzies sie wystraszyl Nikt nad nim nie czuwa Ktos biegnie do wyjscia Nie ujdzie daleko Na twarzy lza wyschla Lecz wiecej pocieklo Ktos upadl na ziemie Nie wstanie juz wiecej Bez zalu tlum przebiegl Lecz obok. Na szczescie? Ktos krzyk w sercu zdlawil Gdy spojrzal za siebie Ktos kogos zostawil Co dalej? Nikt nie wie... ...cos skrzy sie na niebie Ktos w dali zaszlochal Ktos bliskich swych grzebie A ktos sie zakochal Hubert Lipinski { hubertel@go2.pl }
| 22 |  |
The VALETZ Magazine : http://magazine.valetz.art.pl { redakcja@valetz.art.pl } (c) by The VALETZ Magazine. Wszelkie prawa zastrzezone.