| nr. 2 (12) - czerwiec, lipiec, sierpień 2000 [ CP-1250 ] | ( wersja ASCII ) | ( wersja ISO 8859-2 )
Przed snem i inne wiersze
Przed snem Pusta przestrzeń mnie otacza Pusta przestrzeń w mojej głowie Moja przyszło?ć wciąż nieznana Przeszło?ć skryta gdzie? za rogiem Może kto? przede mną uciekł Może wła?nie kto? mnie goni Ja nic nie wiem, nie rozumiem Pływam w czarnej, mętnej toni Ciemno?ć czyha w moim domu Niczym ciemno?ć mojej duszy Nie wiem czy już jestem gotów Czego jeszcze mam się uczyć? Tam za drzwiami ?wiat bez granic Mroczne my?li i pragnienia A za tymi pragnieniami Ciemno?ć, która się nie zmienia Na mym życiu czarne plamy Czarne dziury w?ród mych wspomnień Po?ród my?li potarganych Czarna rozpacz sięga po mnie Ciemno?ć umysł mój spowiła Jakbym dawno już był martwy Dzi? się próżnia będzie ?niła Dzisiaj tyle mi wystarczy Pusta przestrzeń mnie otacza Czarna próżnia w mojej głowie Dla mnie nic to nie oznacza Bo nie my?lę już o sobie Od nowa Dwa ?wiaty malutkie Dwie historie krótkie Dwa serca rozpalone I dusze dwie szalone Dzi? się splotły na chwilę Dzi? jedno w drugim żyje Dzi? bez siebie nic nie znaczą Jutro inne ?wiaty zobaczą Czasem oba przyciągają jak magnes Czasem serca ukrywają gdzie? na dnie Czasem uczuć swych się boją-cierpienia Lecz po czasie jest to wszystko bez znaczenia Bo historie te czy długie czy krótkie I te ?wiaty czy małe są, czy wielkie Choć szczę?liwe na początku Kończą smutne A najtwardsze serce także kiedy? pęknie Pozostaną wspomnienia i rany Czas te rany wyleczy-wspomnieniami Łzy odpłyną i pustkę zostawią po sobie Koniec końców Każde serce znów zapłonie Znów dwa ?wiaty malutkie splotą się na chwilę I historie dwie krótkie Jedna w drugiej znów ożyje Dwa serca rozpalone ogrzeją się swym żarem By potem znowu odej?ć Każde w swoją stronę W niepamięć Labirynt Co? skrzy się na niebie Kto? płacze w oddali Krzyk! Odbił się echem. Lecz znów się pojawi Kto? woła o pomoc Co? krzyk ten zagłusza Kto? walczy sam z sobą Do siebie się zmusza Kto? pragnie stąd uciec Co? odej?ć nie daje Kto? zgubił się w tłumie Kto? w tyle zostaje Kto? w ?cian korytarzach Zagubion, zawrócił Kto? w wirze swych starań Sam w proch się obrócił Kto? wyj?cie odnalazł Co? uciec nie dało Kto? łzami się zalał Kto? wiedział za mało Kto? odszedł przed czasem Kto? błądził zbyt krótko - by wyj?cie odnaleYć Nie wróci tu jutro Kto? trochę za póYno Co? wreszcie zrozumiał Kto? błądził na próżno A odej?ć nie umiał Kto? patrzy na wszystko Kto? wszystko notuje Kto? zna naszą przyszło?ć Co? nami kieruje Wie tylko architekt Jak przej?ć wszystkie ?ciany On dawno już wyszedł Błądzimy więc sami On tylko się patrzy Bez rad i bez uwag Kto? gdzie? się wystraszył Nikt nad nim nie czuwa Kto? biegnie do wyj?cia Nie ujdzie daleko Na twarzy łza wyschła Lecz więcej pociekło Kto? upadł na ziemię Nie wstanie już więcej Bez żalu tłum przebiegł Lecz obok. Na szczę?cie? Kto? krzyk w sercu zdławił Gdy spojrzał za siebie Kto? kogo? zostawił Co dalej? Nikt nie wie... ...co? skrzy się na niebie Kto? w dali zaszlochał Kto? bliskich swych grzebie A kto? się zakochał Hubert Lipiński { hubertel@go2.pl }
| 22 |  |
The VALETZ Magazine : http://magazine.valetz.art.pl { redakcja@valetz.art.pl } (c) by The VALETZ Magazine. Wszelkie prawa zastrzeżone.