| nr. 2 (12) - czerwiec, lipiec, sierpień 2000 [ ISO 8859-2 ] | ( wersja ASCII ) | ( wersja CP-1250 )
Bez końca i inne wiersze
Bez końca zawieszony gdzieś pomiędzy jawą a snem ujrzałem drzwi, za nimi twarz wyciągnąłem dłoń, by otworzyć je chciałem przekroczyć próg, spadłem w czerń, poczułem jak opadam w gęstą mgłę zawieszony gdzieś pomiędzy jawą a snem, pomiędzy życia granicą a śmiercią, słyszę głos, odwracam się, zobaczyłem cień umknął bezszelestnie zanim odezwałem się zanim zdążyłem zapytać czemu, powiedz mi wciąż nie mogę wyjść przecież widzę, że drzwi stoją otworem pragnę znowu żyć, lecz ze śmiercią pogodzę się pomóż mi, otwórz drzwi, wypuść mnie wokół gęsta mgła, w tunelu mały punkt nadziei płomyk wciąż we mnie się tli chcę otworzyć drzwi, w mgłę opadam znów a za tymi drzwiami stoisz ty czemu, powiedz mi, nadal wiszę tu pomiędzy drzwiami, których progów przekroczyć nie mogę za nimi szczęście, widzę je za nimi życie albo śmierć za nimi noc, po której znów nastanie dzień jak rzeczywisty sen, za drzwiami twarz dotykam jej, naciskam klamkę dotykam mgły, ucieka dzień w stronę śmierci zwracam się, lecz słyszę tylko cichy śmiech, gdzieś w oddali zobaczyłem ten sam cień ucieka znów, ta twarz ze snu widziałem ją, dotknąć chciałem ujrzałem jak zamienia się za drzwiami w śmierć odwracam się, krzyczeć chcę: "zostań tu, zatrzymaj się" nie zostawiaj mnie samego w tej nicości czemu, powiedz mi, wciąż nie mogę wyjść chociaż drzwi otwarte są przede mną przekraczam próg, opadam w czerń minął sen, budzę się, widzę drzwi, a za nimi czerń pragnę walczyć, pragnę żyć pragnę śmierci, żeby być za tymi drzwiami, które widzę w ciemności za nimi twarz, za nimi ty pragnę się poddać, pragnę śnić chcę zbudzić się, ujrzeć dzień, otworzyć oczy zobaczyć znowu tamtą twarz wyciągnąć dłoń, dotknąć jej, zanim znów okaże się, że to... cień 28 stycznia 1998 Labirynt poszukam drogi wśród nagich skał wśród kamieni chłostanych przez wiatr przebiegnę przez pustynny piach pofrunę wysoko, aż do gwiazd stamtąd spoglądał będę w dół na morza wzburzone i szczyty gór zejdę pod ziemię, cicho jak duch poszukam siebie wśród twoich snów przez twoje okno po cichu się wkradnę poszukam wszystkich skrytych marzeń w myślach odczytam każde pragnienie potem po cichu odejdę jak cień kiedy obudzisz się i staniesz przy oknie zobaczysz jak kruk czarny płonie i reszta świata w ogniu stanie piekielnym wtedy usłyszysz śpiew cichy, złowieszczy ja wtedy zejdę po schodach kamiennych tam, gdzie mrok panuje bezkresny odnajdę kamień zimny jak lód zagubię się w labiryncie snów gdy świat w końcu płonąć przestanie ucichnie śpiew i śmierci wołanie i deszcz zapłacze łzami ciężkimi wtedy moje serce bić przestanie luty 1998 Zwierciadło spotkałem człowieka był szary i smutny był sam jak w kamieniu rzeźbiony po prostu stał i nic nie mówił deszcz padał bez przerwy twarz mu zalewał nie skarżył się po prostu stał i nic nie mówił podszedłem bliżej ta twarz... tak znajoma te oczy... tak znajome nie poruszył się nie drgnął po prostu stał bez słowa nie zwracał uwagi na to, że moknie stał bez ruchu, samotnie czegoś szukał w oddali bez słowa po prostu stał i patrzył może czekał na kogoś? Nie chciałem pytać Może czekał I ten ktoś nie przyszedł? Może szukał w oddali Kogoś bliskiego? Nie... Po prostu stał Wzrok w jednym punkcie utkwiony Bez ruchu Spojrzałem w te oczy ...tak znajome ujrzałem w nich łzę w niej było wszystko były smutek i radość był ktoś bliski była złość był strach przed czymś nowym i troska o to, co minęło był ktoś znajomy był gorzki śmiech było coś jeszcze... oczekiwanie na śmierć Bernard Lipiński { eddi@go2.pl }
| 21 |  |
The VALETZ Magazine : http://magazine.valetz.art.pl { redakcja@valetz.art.pl } (c) by The VALETZ Magazine. Wszelkie prawa zastrzeżone.