| nr. 4 (IV) - listopad 1998 [ ISO 8859-2 ] | ( wersja ASCII ) | ( wersja CP-1250 )
Wiersze Rork Andreas (marekc@asia.aw.wsp.zgora.pl)
UPIJANIE SIĘ Na stole stały Dwie świece i nóż Szczury obgryzały do kości Czyjeś porzucone serce Kradzionymi kartami Grałem z samym sobą I przegrywałem Uśmiechy Latawce Kwiaty... Nad stołem Za szyję Wisiał Bóg Rork Andreas 26. XII. 1997 Roke Isle * * * o dwie łapy kocie nad przestrzenią pomiędzy krokiem świerszcza a lupą poety tam gdzie kończy się skorupa żółwia i na dnie morza rosną wszystkie gwiazdy na skraju mapy nad która pochylają się wielcy astrologowie pomiędzy dłońmi mężczyzny i kobiety jest coś co jedni nazywają szczęściem a drudzy cudem w wielkim teatrze boga oddychamy rzekami naszych łez... odczuwamy szykiem zdań... i mówimy wielkim słowem... i milczymy białym śniegiem... w symfonii naszych serc wynosimy pod niebiosa swe przecudne człowieczeństwo w przeczuciu herezji zamykamy wszechświaty swoich ramion dzień, w którym nadejdzie armagedon już dawno nastąpił krew krwią spopiela uśmiech serca tańczą w odbiciach luster oddychamy wodą naszych łez... odczuwamy szykiem zdań... stary demon szczęścia ściga nas każdego dnia Rork Andreas koniec maja i 4. VII. 1998. * * * ILUZJA Piątej nocy otwieram rozum Kosmiczne światło mą twarz osłania Wiem, że wszelkie myśli o piekle Jak i cuda - niczym, jeno mgłą są... Więc idą, maszerują zwierzęta A ty, ogniu, siły mi daj Bym instynktem swego ciała Oplótł iluzję swą Zatem w ogniu miliona świec Pojawia się twarz wroga mego Wciąż zataczam stumilowe koła Wciąż tajemnica urzeka mnie A ona jest jak popiół Szarymi łzami przesypuje się Przez zmartwiałe z rozkoszy palce I wiem już, wiem, że śnię... Uciekam zatem ponownie w nowo powstałe filozofie Oddechu, siły i rozumu Labirynt rozświetlam kagankiem myśli &mbsp; Lecz znów spadam, spadam jak deszcz Lub może kamień urodzony w chmurach Zabijam w sobie katedry snów Lecz cóż tu robi ta mgła...? Rodzą się z niej potwory Gonią mnie przez archipelag zmysłów Boskości nie odmówię im, nie Nie odmówię im z zazdrości Modlitwa rozumu... cisza trwa Jakby rozpięta na fantasmagorii krzyża Firmament aniołami cicho łka Iluzja wiernie przy nas trwa... Rork Andreas 18.X.1998. ANTYCHRYST Wskrzeszony zszedł po drabinie świtu Pomiędzy tajemnice, w ciszę i deszcz A tam skalne świerszcze Które mówią kocham I śpią I żywe srebro Całują oczy świata On porusza się W rozciągłym kocie Dotka czystej przyjemności A węże hipnotyzują wzrokiem gwiazdy Mała dziewczynka i deszcz Jej kapelusz ulatujący w niebo Wskrzeszony zszedł po swój skarb I dotknął dziewczęcego policzka Który był jak płomień * Tylko dusza potrafi świecić Jak palec świetlika W szarym płaszczu zwątpienia W którym owinięty Tylko uśmiech pusty Śnic może Wskrzeszony zszedł ze swego łoża By w łonie głupców zamieszkać I w cieniach wewnątrz głowy Odkrywać nowe gwiazdy I nazwy nowych bogów * Czas zatrzymał się Rzucając cień na jego twarz Coś przegoniło noc z jego powiek Gdy w sercu swym Na kształt kamienia Odnalazł owoc świtu Tak był Jakby w sobie samym zmartychwstały Taki Co krew do wina porównuje A światło piękna Które dał mu ktoś Kto dobrze zna Wszystkich z nas Kropla cienia Okazuje się Kropla życia W tajemnicy zła Rork Andreas 12.X.1998
| 31 |  |
The VALETZ Magazine [ http://magazine.valetz.art.pl ] lub [ http://venus.wis.pk.edu.pl/magazine ] kontakt: magazine@valetz.art.pl oraz redakcja@valetz.art.pl (c) by The VALETZ Magazine. Wszelkie prawa zastrzeżone. Powielanie i kopiowanie na dowolny nonik w części lub całości zabronione. Odpowiedzialność za treści tekstów i prac graficznych spoczywa na barkach ich autorów, a poglądy wyrażane przez nich nie zawsze zgadzają się z poglądami redakcji. Materiały prezentowane na łamach The VALETZ Magazine są własnością ich autorów. Redakcja nie zwraca nadesłanych materiałów i zastrzega sobie też prawo do skracania tekstów.