| nr. 4 (IV) - listopad 1998 [ ASCII ] | ( wersja ISO 8859-2 ) | ( wersja CP-1250 )
Wiersze Rork Andreas (marekc@asia.aw.wsp.zgora.pl)
UPIJANIE SIE Na stole staly Dwie swiece i noz Szczury obgryzaly do kosci Czyjes porzucone serce Kradzionymi kartami Gralem z samym soba I przegrywalem Usmiechy Latawce Kwiaty... Nad stolem Za szyje Wisial Bog Rork Andreas 26. XII. 1997 Roke Isle * * * o dwie lapy kocie nad przestrzenia pomiedzy krokiem swierszcza a lupa poety tam gdzie konczy sie skorupa zolwia i na dnie morza rosna wszystkie gwiazdy na skraju mapy nad ktora pochylaja sie wielcy astrologowie pomiedzy dlonmi mezczyzny i kobiety jest cos co jedni nazywaja szczesciem a drudzy cudem w wielkim teatrze boga oddychamy rzekami naszych lez... odczuwamy szykiem zdan... i mowimy wielkim slowem... i milczymy bialym sniegiem... w symfonii naszych serc wynosimy pod niebiosa swe przecudne czlowieczenstwo w przeczuciu herezji zamykamy wszechswiaty swoich ramion dzien, w ktorym nadejdzie armagedon juz dawno nastapil krew krwia spopiela usmiech serca tancza w odbiciach luster oddychamy woda naszych lez... odczuwamy szykiem zdan... stary demon szczescia sciga nas kazdego dnia Rork Andreas koniec maja i 4. VII. 1998. * * * ILUZJA Piatej nocy otwieram rozum Kosmiczne swiatlo ma twarz oslania Wiem, ze wszelkie mysli o piekle Jak i cuda - niczym, jeno mgla sa... Wiec ida, maszeruja zwierzeta A ty, ogniu, sily mi daj Bym instynktem swego ciala Oplotl iluzje swa Zatem w ogniu miliona swiec Pojawia sie twarz wroga mego Wciaz zataczam stumilowe kola Wciaz tajemnica urzeka mnie A ona jest jak popiol Szarymi lzami przesypuje sie Przez zmartwiale z rozkoszy palce I wiem juz, wiem, ze snie... Uciekam zatem ponownie w nowo powstale filozofie Oddechu, sily i rozumu Labirynt rozswietlam kagankiem mysli &mbsp; Lecz znow spadam, spadam jak deszcz Lub moze kamien urodzony w chmurach Zabijam w sobie katedry snow Lecz coz tu robi ta mgla...? Rodza sie z niej potwory Gonia mnie przez archipelag zmyslow Boskosci nie odmowie im, nie Nie odmowie im z zazdrosci Modlitwa rozumu... cisza trwa Jakby rozpieta na fantasmagorii krzyza Firmament aniolami cicho lka Iluzja wiernie przy nas trwa... Rork Andreas 18.X.1998. ANTYCHRYST Wskrzeszony zszedl po drabinie switu Pomiedzy tajemnice, w cisze i deszcz A tam skalne swierszcze Ktore mowia kocham I spia I zywe srebro Caluja oczy swiata On porusza sie W rozciaglym kocie Dotka czystej przyjemnosci A weze hipnotyzuja wzrokiem gwiazdy Mala dziewczynka i deszcz Jej kapelusz ulatujacy w niebo Wskrzeszony zszedl po swoj skarb I dotknal dziewczecego policzka Ktory byl jak plomien * Tylko dusza potrafi swiecic Jak palec swietlika W szarym plaszczu zwatpienia W ktorym owiniety Tylko usmiech pusty Snic moze Wskrzeszony zszedl ze swego loza By w lonie glupcow zamieszkac I w cieniach wewnatrz glowy Odkrywac nowe gwiazdy I nazwy nowych bogow * Czas zatrzymal sie Rzucajac cien na jego twarz Cos przegonilo noc z jego powiek Gdy w sercu swym Na ksztalt kamienia Odnalazl owoc switu Tak byl Jakby w sobie samym zmartychwstaly Taki Co krew do wina porownuje A swiatlo piekna Ktore dal mu ktos Kto dobrze zna Wszystkich z nas Kropla cienia Okazuje sie Kropla zycia W tajemnicy zla Rork Andreas 12.X.1998
| 31 |  |
The VALETZ Magazine [ http://magazine.valetz.art.pl ] lub [ http://venus.wis.pk.edu.pl/magazine ] kontakt: magazine@valetz.art.pl oraz redakcja@valetz.art.pl (c) by The VALETZ Magazine. Wszelkie prawa zastrzezone. Powielanie i kopiowanie na dowolny nośnik w czesci lub calosci zabronione. Odpowiedzialnosc za tresci tekstow i prac graficznych spoczywa na barkach ich autorow, a poglady wyrazane przez nich nie zawsze zgadzaja sie z pogladami redakcji. Materialy prezentowane na lamach The VALETZ Magazine sa wlasnoscia ich autorow. Redakcja nie zwraca nadeslanych materialow i zastrzega sobie tez prawo do skracania tekstow.