| nr. 5 (V) - grudzień 1998 [ ISO 8859-2 ] | ( wersja ASCII ) | ( wersja CP-1250 )
Powiedz, jaki był początek? Co cię popchnęło do tego, żeby zacząć malować? No właśnie, głównie choroba, chęć ucieczki w świat jakiegoś tam kawałka sztuki. Manualnych zdolności to każdy się może nauczyć. Z wyobraźnią jest ciężej. Boję się sztampy, powielania, podpatrywania. Jedyne co podpatruję na wystawach - o ile jestem - to techniki malarskie. Tylko to mnie interesuje; w jaki sposób to zostało namalowane. Jestem na etapie nauki, cały czas. Czy trudno było ci się przełamać na początku? Nie, no było bardzo ciężko. Ja czasami obchodziłem to, odrzucałem to, czasami nie wychodziło i nie miałem specjalnego przekonania do tego, co robię. Ale po jakimś czasie nastąpiło we mnie coś w rodzaju takiego zawzięcia się. "No jak to nie dam rady? Spróbuję." I mordowałem się. Zamalowywałem, skrobałem i na nowo malowałem. Po jakimś czasie zaczęło coś tam wychodzić. |  | "Urodził się w Warszawie 14 maja 1951 roku. Zainteresowanie malarstwem przejawiał od dziecka. Jest samoukiem, sam się uczył i poznawał tajniki malarstwa. Jego przygoda ze sztuką zaczęła się podczas pobytu w Szpitalu Tworkowskim (...). Najchętniej maluje obrazy olejne na płótnie. Twórczej inspiracji dostarczają mu wizje wynikające z jego choroby.". Tyle katalog z jego ostatniej wystawy. Jeśli nie wiesz o kogo chodzi, obejrzyj okładkę poprzedniego, listopadowego numeru The VALETZ Magazine. Jampolski - o sobie samym.
| Czy nie jest ci żal pozbywać się obrazów? Nie. Na tej zasadzie, że niektórych z nich nie wolno nikomu sprzedawać, bo po prostu sobie tego nie życzę. Te są bardzo blisko związane ze mną, jak na przykład "Opętanie", chodzi o moją chorobę, o "Krzyżowisko Zyty", reminiscencje z przeszłości. Powiązane jest to wszystko z utratą moich najbliższych, samobójczych, strasznych śmierci. Czasem wyjdzie mi coś, z czym bym się nie chciał rozstawać. Mam trochę wizji do zrobienia, trochę innych fajnych spraw, ale jeszcze w tym okresie, w którym jestem teraz, na tym poziomie moich umiejętności, jest to jeszcze nieosiągalne. Po prostu rok, półtora, potrzebuję jeszcze pracy. Ja sobie zdaję doskonale sprawę, na jakim etapie jestem. Że to jest początek. To znaczy, że nie jesteś zadowolony ze swojego warsztatu? Ja w ogóle nie będę do końca życia zadowolony ze swojego warsztatu. Staram się cały czas go poprawiać. To jest może nie tyle droga do ideału, co moja naturalna chęć polepszenia tego wszystkiego, co się robi. Ja nawet staję czasami przed obrazami nie tam wielkich mistrzów, ale rzemieślników, tych w Polsce mamy dosyć dużo, jak na całym świecie. Byłem zachwycony całym tym jestestwem dzieła namalowanego, czy dziełka artysty plastyka. Uśmiechałem się jednak w duchu, bo widziałem jak wielką wagę on przykładał do warsztatu, ale zapomniał o treści. I to błyszczało, było wymuskane, dopracowane w każdym calu. To było fajne, tylko ciężej było z tą treścią. Patrzyłem na obrazy i widziałem, że ten człowiek autentycznie nie ma co malować, nie ma pomysłu. To co ja robię, nie jest powodowane chwilą, momentem, zachwytem nad tym, co wymyśliłem, tylko to ma swój dłuższy przedział czasowy, czasami paroletni nawet. To co kiedyś chciałem zrobić, dojrzało w pewnym momencie do tego, że może być przeniesione na płótno, bo dużo tych wizji przychodzi w ten sposób i tak są, jak to powiedzieć, rozpieprzone i ponaciągane, nieraz zbyt skupione lub za mało ich. Ruszają mnie, ale jeszcze nie w wystarczającym stopniu, że podlegają takiej przemianie, metamorfozie jakiejś wewnętrznej i po jakimś czasie się wynurza z tego coś, co bym chciał zrobić. No i właśnie, kiedy odczuwam taką chęć i przygotowany jestem, czuję to, do namalowania tego, to zaczynam to robić. Jak zaczynam robić to trwa to trochę. Czasami trwa. "Opętanie" malowałem pół roku. Wciąż nie wiedziałem, jak to zrobić. Najdłużej ze wszystkich obrazów.
Zdarza ci się przerwać pracę nad obrazem i wrócić do niego później? Oczywiście, bardzo często. Zostawiam po prostu i daję sobie spokój i siana z tym wszystkim, bo uważam, że być może coś spieprzę. I każdy kawałeczek, każdy centymetr, co już jest namalowany biorę pod lupę. Czasami zamalowuję część. Czy, gdy zaczynasz malować masz już pełną koncepcję tego, co chcesz osiągnąć? O, nigdy. Ale mam zarys ogólny, tak w pięćdziesięciu, sześćdziesięciu procentach. Że to musi mniej więcej tak wyjść. A reszta, to już samo wychodzi. Czasem po prostu dopowiada się. Zaczyna się spajać, lub nie. Ja wtedy jestem troszeczkę w rozterce. Ale nigdy nie staram się kombinować. Jeżeli widzę, że to, co chciałem nie wychodzi, że nie dam rady tego zrobić, to zamalowuję płótno. I co innego będę malował. Powiedz, po czym poznajesz, że praca nad obrazem jest już skończona, że namalowałeś już wszystko, co chciałeś? Po prostu odpycha mnie coś od niego. Już podchodzę z pędzlem, tu kropkę zrobię, ale nic nie pozwala mi więcej zrobić. To jest dziwne, jakby metafizyczne. W chwili, gdy jestem połączony z tą przygodą, która zaistniała gdzieś w mojej podświadomości i która rozwinęła się na obrazie, jestem całkowicie utożsamiony z nią. I w tym momencie jesteśmy połączeni. Być może to magicznie trochę brzmi, niemniej jest dużo w tym prawdy. Ja się bardzo przyzwyczajam do obrazów. Mogę się ich nawet pozbyć, ale one istnieją we mnie. Dlatego dla mnie pozbycie się obrazu jest proste. Ta rzecz, którą stworzyłem, która się narodziła, której byłem ojcem i matką, ona już jest we mnie. Ja w każdej chwili mogę sobie ją przemalować, tylko w innej już wersji. Podczas pierwszej wystawy pani Etien, właścicielka pubu na Marszałkowskiej - ona jest żoną Francuza, też miłośnika sztuki - wzięła ode mnie parę obrazów i życzy sobie już inną wersję tych obrazów. Ona ma koło dziesięciu moich obrazów. Jest bardzo zadowolona z tego. Ale w pewnym momencie mi tak powiedziała: "Na razie wystarczy, za rok znowu się spotkamy, zobaczymy jak pan sobie radzi. Ja bardzo na pana liczę. Być może będzie jeszcze lepiej". Myślę, że może być lepiej, chociaż nie jest powiedziane, że po roku wszystko wciąż będzie zwyżkować. Może to, co miałem najważniejszego do powiedzenia już powiedziałem. Może będę musiał wrócić do niektórych spraw. No, ale mi się zdaje, że to jest taka droga, prawda? |
| Jeśli chodzi o malowanie na zamówienie, czy poza robieniem kopii swoich obrazów... Nigdy kopii. Po prostu nie umiem. Mam za słaby warsztat. Ja bym to zrobił, coś bardzo podobnego, ale tak na prawdę robię inne wersje. Czyli nowe opracowanie tego samego pomysłu? Powiedzmy wizji, nie pomysłu. Parę razy potykałem się o to słowo. U mnie to nie jest pomysł. Zdarza się, że gdy mam gotową większość, to pomysły, takie drobne rzeczy pomagają mi to skończyć. Ale w ogóle to się bierze z wizji. Kalejdoskopu, który kiedyś przeleciał mi przez głowę i który kazał mi malować. Nie zawsze to wyszło dokładnie tak, jakbym chciał, nie zawsze mi się udało. Brak jeszcze znajomości technik, brak dystansu, pewnego spojrzenia. Niektóre rzeczy robię z impetem, a potem już nie chcę zmieniać. Myślę, że w przyszłości mogę wrócić do każdego tematu, rozszerzyć go, pogłębić. Czy obraz namalowany, jako kolejna wersja tej samej wizji jest dla ciebie równie ważny jak pierwowzór? Tak, bardzo ważny. Bo to jest na zasadzie zdjęcia rodzinnego. Ja te wszystkie postacie utożsamiam ze sobą. Mało tego, ja jestem do nich bardzo przywiązany. Czasami się ich pozbywam, ale one są we mnie.
ciąg dalszy na następnej stronie...
| 42 |  |
The VALETZ Magazine : http://magazine.valetz.art.pl { magazine@valetz.art.pl } (c) by The VALETZ Magazine. Wszelkie prawa zastrzeżone.