| nr. 5 (V) - grudzień 1998 [ ISO 8859-2 ] | ( wersja ASCII ) | ( wersja CP-1250 )
Tytuł ogarnięty cudzysłowiem I INNE UTWORY
Jestem zepchnięty w otchłań zawrotów głowy, przyziemnych ucieczek, ogarnia mnie idealny brak sensu, uczciwej prawdy, łatwości pytania. Jestem ograniczony łańcuchami naiwnej moralności, obłudnej sprawiedliwości, które są jedynymi krzywymi wyznacznikami, tępego przystosowania do życia. Chciałem prześwietlić ciemność samotności, szukając światła akceptacji, u kogoś dla mnie stworzonego, lecz me ręce są zbyt wątłe na prostackie zakazy, uwypuklenia głupoty. Muszę zdobywać zamki fałszywych przeświadczeń, poczuć się wyzwolonym z ciernistej ściany, raniącej jednocześnie me serce i wolność * * * Los ...w świetle lampy wiruje płatek śniegu kruczy delikatny jak ludzkie życie łatwo się topi jak zapał ciała biega tu i tam raz w jedną raz w drugą stronę zależnie od wiatru losu czasem też pędzi na łeb na szyję w swoim zwariowanym tempie często napotyka inny płatek z którym tworzy jedno albo ucieka wystraszony odmiennością im dłużej wiruje tym coraz bardziej pochyla się ku ziemi by wreszcie opaść wśród sobie podobnych co będzie potem pewnie bezczelna miotła dozorcy zmiecie je razem w jedno miejsce lub też niewinne rączki dziecięce nakreślą z niego wielkiego bałwana * * * ...każdego... znam każdy centymetr swojej wspinaczki do nicości krętej drogi przyziemnej ucieczki betonowe podparcia drewniane upadki wszystko to metaforyzuje moją drogę krzyżową cierpienie którego światło widzę gdy jestem syty wbija szpony bólu w me myśli przeistacza ciało w hebefrenistycznego molocha wiem że nie dano mi wielkiej magii przemiany ludzkich wartości błądzących między ucieczką a teorią ale wiem że dzięki mym staraniom będzie mi gdzieś kiedyś lepiej * * * 010 gdzieś tam jest horyzont -zakreślony barwą kresu- istnieje samotnie otoczony -z braku doświadczen inności- niedoścignięty ideał perepetuum mobile -wielki dżentelmen chłodnym okiem- mający wszystko nie mogący się ruszyć bywający wilce sztucznym gdy się do przysłania KĆN A oto kameleon- na liściu pustka wzdycha, wierci się, przyszłość popycha... czas nadszedł - liść spadł a z nim kameleon spada, wiruje odległość przepowiada... leży na piasku - a pod nim pustka szarpie i liczy, gdy ziemia drapie zapada niżej - piach się poruszył zapadł, zasępił się i przepadł
Michał Marcinik { pyton@wirtual.pl }
| 39 |  |
The VALETZ Magazine : http://magazine.valetz.art.pl { magazine@valetz.art.pl } (c) by The VALETZ Magazine. Wszelkie prawa zastrzeżone.