| nr. 5 (V) - grudzien 1998 [ ASCII ] | ( wersja ISO 8859-2 ) | ( wersja CP-1250 )
Do Nieznajomej i inne utwory
Do Nieznajomej Z natchnienia me slowa jak perel sznur wyrwac by sie chcialy szukac swoich wrot a tu przestrzen zakrzywiona torusem bez konca Pic chce pic nie umierac w powolnym cierpieniu jeszcze walcze kiedy powiem pass nie wiem? Gdy serce jeszcze bije ciagne mysli na stracenie Sopel lodu jeszcze sie namysla a czas sobie plynie. Stopnieja jego wdzieki zostana juz tylko wspomnienia. Ku pamieci. *** Drzewo Laka, wsrod niej jasne drzewo, Opiera sie konarami o wilgotna ziemie. Oddycha lekko bez ciezaru, lecz coz przygielo te ogromne ramiona poteznego drzewa az do ziemi. To ciazenie rzekli uczeni, to milosc szepnal Romeo, to cien sciaga konary, tlumaczy mysz polna. To myyy! - wrzeszcza i ciesza sie korniki. Cisza! Cisza! Drzewo powoli podnosi swe zdrewniale powieki, zza, ktorych wyglada zielen jego oczu. Ja ....Ja tylko chcialem dotknac czegos na czym od lat stoje. Taaak ... na czym od lat stoje. *** My Krok oddech, krok oddech.. Poczatek Krok oddech, krok oddech.. Poczatek konca. Krok oddech, oddech krok .. Koniec konca. Oddech, Oddech. Brak kroku. Brak oddechu... Oddech, oddech, oddech.... Krok...Oddech, krok. Ale juz nie Twoj przyjacielu. *** RZECZYWISTOSC Znad rozgrzanych potokow czerwieni wschodzacego slonca, Mlode liscie pija chlod blekitu nieba W oczach wolnosc i smutek istnienia na rekach wilgoc poranka Piekno zawarte w obrazie zielonym radosne i swieze To piekno jak wiatr napina zagle mojego serca Znad marmurowych skal tarasow, splywaja zimowe sople Ciemnoniebieska wilgoc opada na piersi moje I chlodny dreszcz siega ramion. Twe delikatne dlonie trzymam w moich, Cieplo w nas krazy cieplo to my to nasze dlonie Ramiona wznosza kopule niebieska To raj naszych marzen To slodycz warg twoich To powazna i piekna rzeczywistosc *** Kaktus! Gdy oczyszczam umysl stygnie juz herbata Kocham oczyma jak kazdy mezczyzna Zadenuncjowalbym moje zycie gdyby to choc przez chwile pomoglo Mysli zamkniete kraza w mej glowie jak samoloty wsrod mgly Gdy ktorys sie rozbije nie pamietam juz jego piekna wiec pisze by zatrzymac czas a piszac czasu coraz mniej i tak sie wciaz zamykam szukajac poczatku Czy on jest? Czasem mysle ze zawsze bylem i bede tak mocno jestem w sobie Przygladam sie wyspom na rzece niby to normalne a robi wrazenie. Nie rzeka sie czuje bardziej wyspa Nie lubie slow gdy trzeba je wyartykulowac wole te pisane bo nie zostawiaja za soba falszywej muzyki i gardlo nie boli jak kaktus.
Romuald Urbanski { rom333@friko5.onet.pl }
| 26 |  |
The VALETZ Magazine : http://magazine.valetz.art.pl { magazine@valetz.art.pl } (c) by The VALETZ Magazine. Wszelkie prawa zastrzezone.