| nr. 5 (V) - grudzień 1998 [ ISO 8859-2 ] | ( wersja ASCII ) | ( wersja CP-1250 )
Do Nieznajomej i inne utwory
Do Nieznajomej Z natchnienia me słowa jak pereł sznur wyrwać by się chciały szukać swoich wrót a tu przestrzeń zakrzywiona torusem bez końca Pić chce pić nie umierać w powolnym cierpieniu jeszcze walczę kiedy powiem pass nie wiem? Gdy serce jeszcze bije ciągnę myśli na stracenie Sopel lodu jeszcze się namyśla a czas sobie płynie. Stopnieją jego wdzięki zostaną już tylko wspomnienia. Ku pamięci. *** Drzewo Łąka, wśród niej jasne drzewo, Opiera się konarami o wilgotną ziemię. Oddycha lekko bez ciężaru, lecz cóż przygięło te ogromne ramiona potężnego drzewa aż do ziemi. To ciążenie rzekli uczeni, to miłość szepnął Romeo, to cień ściąga konary, tłumaczy mysz polna. To myyy! - wrzeszczą i cieszą się korniki. Cisza! Cisza! Drzewo powoli podnosi swe zdrewniałe powieki, zza, których wygląda zieleń jego oczu. Ja ....Ja tylko chciałem dotknąć czegoś na czym od lat stoję. Taaak ... na czym od lat stoję. *** My Krok oddech, krok oddech.. Początek Krok oddech, krok oddech.. Początek końca. Krok oddech, oddech krok .. Koniec końca. Oddech, Oddech. Brak kroku. Brak oddechu... Oddech, oddech, oddech.... Krok...Oddech, krok. Ale już nie Twój przyjacielu. *** RZECZYWISTOŚĆ Znad rozgrzanych potoków czerwieni wschodzącego słońca, Młode liście piją chłód błękitu nieba W oczach wolność i smutek istnienia na rękach wilgoć poranka Piękno zawarte w obrazie zielonym radosne i świeże To piękno jak wiatr napina żagle mojego serca Znad marmurowych skał tarasów, spływają zimowe sople Ciemnoniebieska wilgoć opada na piersi moje I chłodny dreszcz sięga ramion. Twe delikatne dłonie trzymam w moich, Ciepło w nas krąży ciepło to my to nasze dłonie Ramiona wznoszą kopułę niebieską To raj naszych marzeń To słodycz warg twoich To poważna i piękna rzeczywistość *** Kaktus! Gdy oczyszczam umysł stygnie już herbata Kocham oczyma jak każdy mężczyzna Zadenuncjowałbym moje życie gdyby to choć przez chwilę pomogło Myśli zamknięte krążą w mej głowie jak samoloty wśród mgły Gdy któryś się rozbije nie pamiętam już jego piękna więc piszę by zatrzymać czas a pisząc czasu coraz mniej i tak się wciąż zamykam szukając początku Czy on jest? Czasem myślę że zawsze byłem i będę tak mocno jestem w sobie Przyglądam się wyspom na rzece niby to normalne a robi wrażenie. Nie rzeką się czuje bardziej wyspą Nie lubię słów gdy trzeba je wyartykułować wolę te pisane bo nie zostawiają za sobą fałszywej muzyki i gardło nie boli jak kaktus.
Romuald Urbański { rom333@friko5.onet.pl }
| 26 |  |
The VALETZ Magazine : http://magazine.valetz.art.pl { magazine@valetz.art.pl } (c) by The VALETZ Magazine. Wszelkie prawa zastrzeżone.