| nr. 2 (VII) - kwiecień, maj 1999 [ CP-1250 ] | ( wersja ASCII ) | ( wersja ISO 8859-2 )
Wiersze, a w zasadzie piosenki
Pokuta serca Pamiętasz ów wieczór, gdy świerszcze cykały? W noc ciemną księżyca latarnia zabłysła I nagle tak jasnym to wszystko się stało Fontanna uczucia, już koniec domysłów Że tak już zostanie, ja wtedy myślałem To chyba by było najlepszym pomysłem Szatański głos szepnął: "To mało, za mało" Do uczuć płomienia dołączył czar zmysłów Pamiętasz ów ranek wilgotny, deszczowy? Po trudnej rozmowie nam rozstać się przyszło Bezsilne łzy nieba spadały na głowy Nie mogąc pogodzić się z tym, że "nie wyszło" Choć wcześniej na wszystko byliśmy gotowi W obliczu trudności złudzenie to prysło Skuteczniej to niźli powietrze morowe Zabiło w nas wszystko i precz gdzieś odeszło Pamiętam... I dzisiaj niekiedy Cię widzę Gdy z mężem i dziećmi na spacer wychodzisz Lecz jakoś ku Tobie ja podejść się wstydzę By razem wspominać: "Gdy byliśmy młodzi..." Nie musisz się bać mnie, ja nie nienawidzę Ani nie oskarżam, że jestem "na lodzie" Lecz widząc Twe szczęście ja swoim się brzydzę Ja - to ten gość, Ciebie co widząc - odchodzi... [1995]
Dobrowolny wyrok Chciałeś poznać świat Najdalszy egzotyczny ląd Chciałeś własny kraj Przemierzyć pieszo wszerz i wzdłuż Chciałeś wielkim być Postacią z pierwszych gazet stron Chciałeś zrobić zryw Samotnie władać rządem dusz Chciałeś wiedzieć o Czym szumią liście starych drzew Chciałeś w wody toń Zanurzyć najgorętsze dni Chciałeś bardzo też Zrozumieć leśnych ptaków śpiew Chciałeś wiele lecz Nauczkę życie dało Ci Teraz patrząc w ognia blask Wędrujesz wstecz, wędrujesz wgłąb Cisza dookoła tak Wyraźnie ten wyrzuca błąd W pogoni za ułudą Straciłeś własny dom I przyjaciół jasny krąg Rozwiał wiatr Uciekając przed nudą Zdradziłeś miłość swą Dobrowolny wyrok: zo- Stałeś sam [1999]
* * * Serce wykute z kamienia Wyschnięte płatki róży Słowa, rozmowa, westchnienie Czas, który się nie dłuży Mija kolejny dzień życia Co życiu w twarz urąga Rośnie wciąż wskaźnik zużycia I nic już Cię nie wciąga Czasem powróci przelotnie Wspomnienie, które boli Walczysz znów w ciszy, samotnie Nie przegrać, nie pozwolić... Mówią, że czas goi rany Lecz pamięć pozostaje Razem z kąpielą wylany Przegraną swą wyznajesz Wkoło znajomych tysiące "Przyjaciół" całe mrowie Trwają, pomniki siedzące Pomogą, lecz nie Tobie Wczoraj umarła nadzieja Nie mając siły, z głodu Dzisiaj już nikt się nie śmieje "Patrz pani! Taki młody..." Jednak na przekór zwątpieniu Że tyle błędnych ścieżek Nie zabijając sumienia Ja ciągle w życie wierzę [1994]
Wojciech Gołąbowski { golabows@ae.katowice.pl }
| 26 |  |
The VALETZ Magazine : http://magazine.valetz.art.pl { redakcja@valetz.art.pl } (c) by The VALETZ Magazine. Wszelkie prawa zastrzeżone.