| nr. 5 (X) - grudzien 1999, styczen 2000 [ ASCII ] | ( wersja ISO 8859-2 ) | ( wersja CP-1250 )
Lalka II, czyli niepowazne zakonczenie niepowaznego dziela
Wszystko gmatwa sie coraz bardziej... Starszy juz czlowiek, w ktorym wnikliwy obserwator dopatrzylby sie Ochockiego, przemierzal ulice Nowego Yorku w poszukiwaniu Fish Street 22. Mial tam spotkac sie z francuskim hrabia polskiego pochodzenia, ktory obiecal mu pomoc w pracy naukowej. - Slucham pana? - postawny lokaj otworzyl mu drzwi pieknej willi usytuowanej w bocznej alei odchodzacej od Fish Street. - Jestem John Bulbo - przedstawil sie fikcyjnym nazwiskiem Ochocki. - Chcialem sie widziec z hrabia. - Niech pan poczeka w salonie - lokaj wskazal mu miejsce i wyszedl. Ochocki pomyslal: "Co ja tu robie? Nawet nie moge stosowac mojego nazwiska, gdyz zostalo nieslusznie wplatane w kradziez Mony Lisy z Luwru..." Tak, wlasnie dlatego Ochocki uzywal nazwiska John Bulbo. Wpadka z kradzieza byla grzechem jego mlodosci. Wyjechal do Paryza, by udac sie do profesora Geista, lecz po drodze w pociagu spotkal piekna dame. - Witam pania - odezwal sie Ochocki podchodzac do ubranej w niepasujace do pory roku futro z irbisa, mlodej osoby. - Witam panie... - odpowiedziala dama. - Ochocki. Julian Ochocki - przedstawil sie calujac piekna dlon damy. - Hrabina Anna de Hien - dama z niecierpliwoscia wyrwala dlon z ust Juliana. - Dajze pan spokoj. Nie trzeba. - Ach tak - Ochocki jakby sie obudzil. Zapomnial, ze calowal dlon hrabiny o wiele za dlugo jak na stara znajomosc, a co dopiero nowo poznanej panny. - Pani, pozwolisz, ze przejdziemy do wagonu restauracyjnego - zaproponowal Ochocki. - Chyba, ze wolisz tu zostac. - Nie, nie - zaprotestowala hrabina. - Chetnie pojde. Przeszli do wagonu restauracyjnego, ktory miescil sie w koncu skladu. Gdy weszli, uderzyl ich okropny smrod cygar, papierosow i alkoholu. Byl to bowiem pociag 2 klasy. Ochockiemu nie zalezalo na luksusach, a hrabina... No coz, nic o niej jeszcze nie wiemy. - O tam jest wolne miejsce - Ochocki wpakowal sie przodem w drzwi, nie zauwazajac, ze powinien przepuscic dame przodem. Ale ciezko od niego tego wymagac. Przeciez byl w stanie wstac podczas rozmowy z paniami i odejsc bez slowa, myslac o wynalazku. Lekki grymas pojawil sie na twarzy hrabiny w odpowiedzi na te impertynencje, ale poszla za nim. - Julianie, moge tak pana nazywac? - spytala. - Alez oczywiscie hrabino. - Mow mi Ania. - Alez jak moge. - Normalnie: Aniu. - No niech bedzie. - A wiec Julianie, co zamierzasz robic w Paryzu? - spytala Anna. - Jesli mozna spytac? - Oczywiscie. W Paryzu chce odwiedzic profesora Geista, ktorego mi polecil przyjaciel. Profesor pracuje nad wieloma wynalazkami, a ja jestem naukowcem i chce mu pomoc - wyjasnil Ochocki. - Podac cos? - spytal barman. - Czego sie napijesz, Aniu? - Wez szampana. - A dla mnie piwo. Tak sobie gwarzyli. Hrabina pociagala szampana "z gwinta", bo barman zapomnial podac kieliszka, a Julian zlopal jasny Zywiec. Hrabina zadawala mase pytan. Wyciagnela z niego wszystko. Nawet jego najwiekszy sekret - prace nad uniwersalnym srodkiem czyszczacym o nazwie Brio. Ona powiedziala mu tylko tyle o sobie, ze mieszka w Paryzu na ulicy Kociej 16. Rozstali sie na dworcu. - Zegnaj hrabino - powiedzial Ochocki calujac dlon hrabiny na pozegnanie. - Zegnaj Julianie. Gdybys jednak mial jakies problemy, odwiedz mnie - hrabina wsiadla do powozu i odjechala. Paryz i hrabina... Ochocki pomalu poszedl pod adres wskazany mu przez Wokulskiego. Niestety zastal tam tylko gruzy i zgliszcza. - Co tu sie stalo? - spytal czlowieka siedzacego na laweczce pod drzewem, po drugiej stronie ulicy. - Czy to dom profesora Geista? - Tak, to jest, a raczej byl, dom Geista - odpowiedzial staruszek - lecz wysadzil go jakis miesiac temu. Wiadomo ogolnie, ze to wariat. - Co sie teraz z nim stalo? - Byl i znikl. Poza tym, to daj mi pan spokoj - odprawil go staruszek. - Do widzenia. - Won - staruszek wyraznie sie zirytowal. - Dziekuje panu za informacje - draznil staruszka Ochocki. - Ty mongole jeden. Juz cie tu nie ma - staruszek zerwal sie z lawki i poczal okladac laska Ochockiego, ktory wreszcie zrezygnowal i uciekl. "Co ja biedny zrobie? Gdzie sie podzieje?" myslal idac nieznana mu ulica, gdy juz sie uspokoil. Postanowil skorzystac z zaproszenia Anny de Hien. Wiedzial, ze to narzucanie sie, ale co mial poczac w obcym miescie? By jednak zachowac pozory i nie zjawiac sie tam od razu, postanowil wynajac pokoj w hotelu. - Ilu osobowy pokoj pan sobie zyczy? - spytal portier. - Czy mnie jest moze wiecej? - odparl ironicznie Julian. - Nie wiem, moze ma pan takiego drugiego w tej teczce? - Wsadz se pan... - zaczal Julian, ale sie zreflektowal. - Odczep sie pan od tej teczki. Pokoj jednoosobowy, z wszelkimi wygodami prosze raz. - Dobrze, dobrze, niech sie pan nie denerwuje - portier spokornial widzac nadchodzacego dyrektora. - Prosze, oto klucz. Mam nadzieje, ze bedzie pan zadowolony i skladajac ewentualne reklamacje wezmie pod uwage moja dziesiecioosobowa rodzine. O witam panie dyrektorze. Jak milo pana widziec. - Geralt, ty sie nie podlizuj, bo i tak ci to nie pomoze... Ochocki nie sluchal wiecej, tylko wzial walizki i poszedl do swojego pokoju. gdy tam wszedl, oniemial i doznal chwilowego paralizu. Pokoj wygladal jakby przelecialo po nim stado sloni: Ledwo trzymajace sie na zawiasach drzwi; dalej podarty dywan z dziurami (a raczej dziury z dywanem). Podnoszac wzrok, mozna bylo zauwazyc zwisajaca z sufitu naftowke. Kanapa, ktora mozna by nazwac kanapka, bo tak byla brudna od resztek jedzenia; stolik, za mlodu pewnie z czterema nogami i bogato rzezbiony, teraz mial tylko trzy nogi i utracone zdobienia. Wszystko to skladalo sie na obraz "pokoju z wygodami". Ochocki postanowil juz nigdy nie oszczedzac na hotelach. Chcial zrobic pare frankow i wybral najgorszy hotel. Teraz ma za swoje. Choc lepiej za swoje, jak za cudze. Obudzil go promien porannego slonca przechodzacy przez szybe, ktora od mlodosci nie widziala wody w innej postaci, niz deszcz. "Ktora godzina" pomyslal spogladajac na zegarek. "Rany juz osma". Zerwal sie z kanapy. "Przespalem 20 godzin". Musial byc bardzo wykonczony. Ubral sie i zbiegl do recepcji. - Prosze, oto klucz - Ochocki podal klucz portierowi, ktory wczoraj go przyjmowal. - Ile place? Gdy portier wymienil sume, Julianowi wlosy stanely deba na glowie. - Panie, czys pan oszalal - krzyknal. - Tyle zaplacilbym za luksusowy apartament. - No i dostal pan przeciez najlepszy pokoj z wygodami - odpowiedzial recepcjonista. - Lepszego nie znajdzie pan w calym Paryzu. - Bim kuku, bim kuku - Ochocki, widzac, ze portier nie jest czlowiekiem zdrowym psychicznie, zaczal rowniez zachowywac sie nienormalnie. - Ludzie wariat, ratunku - Geralt zaczal uciekac z krzykiem. Gdy znikl z pola widzenia, Ochocki przestal kukac i spokojnie wyszedl z hotelu. Poniewaz jednak byl uczciwy, zostawil na blacie faktyczna naleznosc za noc. Skierowal sie do domu hrabiny zwiedzajac po drodze co wazniejsze zabytki Paryza. Do celu dotarl wieczorem. - Dobry wieczor panu - drzwi otworzyla sluzaca. - Dobry wieczor. Jestem Julian Ochocki. Czy zastalem hrabine? - Tak. Prosze wejsc - sluzaca wpuscila go do srodka - i zaczekac. Ochocki rozejrzal sie po holu. Drewniane schody z prawej; obok wejscie do biblioteki; drzwi, za ktorymi zniknela sluzaca. Posrodku pomieszczenia stal stolik z taca na wizytowki i trzy krzesla. - Julian? Nie spodziewalam sie ciebie - powiedziala hrabina schodzac znienacka ze schodow. - Przepraszam, ze sie narzucam Aniu - zaczal Ochocki, ale hrabina mu przerwala: - Przestan gadac glupoty. Wcale sie nie narzucasz. Po prostu jestem zdziwiona. - Niestety dom Geista zostal zniszczony. Musze wiec skorzystac z twojej propozycji... - Alez oczywiscie. Mozesz zamieszkac tutaj do czasu, az cos postanowisz. Pogadamy o tym jutro. Teraz niestety wychodze. Sluzaca pokaze ci pokoj. Ochocki zostal zaprowadzony do przytulnego pokoiku, przyznanego mu przez hrabine, a ta wyszla z domu. Kocham Cie, hrabino...
Ilustracja: Aleksander Jasinski
Ochocki zamieszkal u hrabiny. Z czasem zostal uznany za domownika. Pewnego wieczoru, gdy juz sie przebral w swoja, troche przykrotka, pomaranczowa koszulke nocna zdobiona bogato niebieskimi krasnoludkami (smurfami), uslyszal pukanie. - Slucham - spytal. - To ja. Sluzaca hrabiny. Przynosze wiadomosc. - Wejdz prosze - Ochocki otworzyl drzwi. - Hrabina prosi pana do siebie. - Juz ide. Tylko sie ubiore. - Nie, nie trzeba. Prosze tylko lekko obciagnac koszule, tak by koncowka panskiego penisa nie wystawala spod niej. Sluzaca wyszla, a Julian ubral szlafmyce i narzucil na siebie szlafroczek, bo przydlugi nieco penis za nic nie chcial zachowywac sie przyzwoicie i nie wychylac lebka. Pomalu przeszedl korytarzem i skierowal sie do sypialni hrabiny. Zapukal. - Prosze - uslyszal. - To ja, Julian. - Wejdz. Wszedl. Trzasnela koszula i szlafroczek, gdy jego czlonek osiagnal 50 centymetrowy wzwod na widok pieknego ciala hrabiny ulozonego na lozu z baldachimem. - Aniu, wzywalas mnie? - Tak. Choc tutaj. Podszedl. Usiadl na lozku i hrabina, jak to Francuzka... Rano Ochockiego obudzila sluzaca. Rozejrzal sie, lecz hrabiny nie bylo nigdzie w poblizu. - Gdzie Ania? - zapytal. - Pani wyszla rano i kazala powiedziec, ze wroci wieczorem. - Kaz zrobic sniadanie. - Tak jest. Sluzaca poszla, a Ochocki poczal sie ubierac. - Co za noc - myslal. - Jestem taki szczesliwy odkad tu mieszkam. Ona chyba mnie kocha. Naiwny Ochocki nie wiedzial, ze hrabina wlasnie spotkala sie ze slynnym wlamywaczem Martinem de Chat. Rod Chat byl, a raczej jest wyjatkowym rodem. Jego czlonkowie odznaczaja sie roznymi zdolnosciami. Martin de Chat posiadl kocia zwinnosc, zrecznosc i bezszelestne poruszanie sie. Biegle chodzil po dachach, rynnach, gzymsach itp. Dlatego byl najlepszym zlodziejem w Paryzu. - Martin sluchaj - powiedziala hrabina. - Tak? - odpowiedzial stojac tylem przy oknie. - Urobilam Ochockiego jak wosk. Poza tym on jest kretynem. Martin odwrocil sie od okna i hrabinie ukazala sie jego sylwetka. Byl wysoki. Ogromnie wysoki i przerazliwie chudy. Promienie slonca przeswiecaly przez jego peleryne, czarna z zewnatrz, a czerwona od srodka. Poswiata slonca z tylu czynila jego twarz przerazliwie blada, a wlosom nadawala zlotoszary odcien. - To wspaniale - powiedzial prawie szeptem. Jakby wychrypial te slowa. Hrabina wrocila do Ochockiego. - Kochanie stala sie straszna rzecz. - Co sie stalo? - Bylam dzisiaj w Luwrze i zostawilam tam pewien list, ktory mnie obciaza. No i naiwny Ochocki zgodzil sie wlamac do muzeum i wykrasc list. Niestety zostal zlapany. Ulatwil tym kradziez Mony Lisy Martinowi. Zostal skazany na 25 lat wiezienia. Uciekl po trzech latach i ukrywal sie pod nazwiskiem John Bulbo. Co do hrabiny... to jest juz calkiem inna historia. Tym razem to naprawde koniec... Ochocki ocknal sie z rozmyslan. - Ktora godzina? - mruknal. Spojrzal na zegarek. Przesiedzial kilka godzin. Hrabia wyraznie sie nie spieszyl. Ochocki zaczal sie zastanawiac czy warto dac soba tak pomiatac. - Po co mi to? - pomyslal. - Malo przezylem? Wyszedl z domu. Pomalutku przeszedl opustoszalymi juz teraz ulicami miasta. Chwile posiedzial na laweczce w parku. Potem raznym krokiem poszedl na dworzec kolejowy. Juz byl zdecydowany. Gdy rzucal sie pod pociag, w oczach stanela mu hrabina Anna de Hien. - Kocham cie - krzyknal. Dusza opuscila jego cialo by odrodzic sie w nastepnym ogniwie reinkarnacji. Na tym konczy sie moja opowiesc. - Jak to koniec! - zawola pewnie zawiedziony czytelnik. - Przeciez w Lalce wystepowalo tyle postaci! A tu tylko jedna. Gdzie zakonczenie innych watkow? Otoz inne watki mozna zamknac jednym zdaniem kazdy: Pani Stawska wraz z rodzina zginela w wypadku kolejowym. Baron i baronowa zyli dlugo i klotliwie. Pomniejsi bohaterowie wyszli poza zasieg historii. Izabella poswiecila sie Bogu, lecz, nie mogac zapomniec Stacha, po kilku latach umarla z rozpaczy. Co zas sie tyczy samego Wokulskiego, to mieli racje ci, ktorzy twierdzili, ze jego los dokonal sie w ruinach zamku. Pawel Olszewski { olszek@kki.net.pl }
| 10 |  |
The VALETZ Magazine : http://magazine.valetz.art.pl { redakcja@valetz.art.pl } (c) by The VALETZ Magazine. Wszelkie prawa zastrzezone.